Voor wie ben ik vandaag van waarde geweest?

Denk je bij het afsluiten van je dag weleens terug aan die ene ontmoeting waarbij je iemands dag een klein beetje lichter maakte? Het zijn vaak niet de grote projecten, maar juist de menselijke momenten die de meeste voldoening geven.

In de waan van de dag laten we ons makkelijk meeslepen door volle agenda’s en een constante stroom aan digitale prikkels. We focussen op onze eigen productiviteit, terwijl de werkelijke waarde van onze dag vaak schuilt in de verbinding met de mensen om ons heen. De ander werkelijk ‘in het gelaat zien’ — zoals de filosoof Levinas het omschreef — vraagt om echte aanwezigheid en de bereidheid om oordelen even te parkeren.

Van waarde zijn voor een ander begint vaak bij iets kleins:

• Een moment van onverdeelde aandacht schenken aan een bezorgde collega.
• Met empathie en zonder oordeel luisteren naar iemands verhaal.
• Iemand de ruimte geven om zijn of haar gedachten volledig te uiten.
• Je eigen wijsheid of ervaring delen om een ander verder te helpen.

Deze kleine gebaren kunnen een rimpeling veroorzaken die veel verder reikt dan we op het moment zelf beseffen. De psychiater Viktor Frankl stelde dat de mens pas werkelijk mens wordt wanneer hij zichzelf vergeet door zich aan een ander te wijden. Hij noemde dit zelftranscedentie.

Het is de essentie van wat ons toekomstbestendig maakt: niet alleen onze technische vaardigheden, maar juist onze menselijkheid en ons vermogen tot samenwerken.

Daarom de vraag voor vandaag: Voor wie ben ik vandaag van waarde geweest?

Door deze vraag dagelijks te beantwoorden en je inzichten op te schrijven, creëer je rust in de chaos van de dag. Het helpt je om je gedachten te ordenen, afstand te nemen van de dagelijkse drukte en een sterker gevoel van mentaal evenwicht en van voldoening te bereiken.

Dit bericht is onderdeel van een reeks rond mijn boek “Vragen die je leven veranderen, 30 kansen voor persoonlijke innovatie”. In dit boek bied ik bij elke vraag wetenschappelijke verdieping en praktische ideeën om de dialoog met jezelf — en uiteindelijk de ander — aan te gaan.